Grot świetlistej strzały. Jerzy Grotowski 14 stycznia 1999

Odłożyłem telefon i wyszedłem z wieży. Mżyło. Na Mursteg z rzadka pojawiali się przechodnie. Kładka wydała mi się dobrym miejscem. Coś mnie tu zatrzymało. Łączyła stary Graz z brzegiem dawnych peryferii teraz wybijających się na nowoczesność.

Wszystko wokół zaczęło nabierać symbolicznych znaczeń. Śmierć przyjaciela budziła pamięć. I nie miało znaczenia, że on pewnie nigdy tu nie był. Ważne było wkroczenie w przestrzeń i czas pomiędzy, gdzie wszystko powiązane jest ze sobą gęstą siecią korespondencji wprawianych w ruch, udrożnianych przez świadomość. Śmierć bliskiej osoby obdarowuje nas szczególnym czasem obcowania, granicznym, kiedy przejście nie jest strzeżone tak rygorystycznie jak zwykle. Człowiek rozpięty między prastarym a nowoczesnym, eksperymentujący w poszukiwaniu nowych horyzontów i wierny tradycji, obcy wśród swoich i swój w spotkaniu z innym. Czyż nie kimś takim był Grot?

Jerzy Grotowski: Sztuka jako wehikuł

Odwróć się!
Zrozum, jaki stan istniał zanim pojawił się stan, w którym jesteś teraz.
Wróć do źródła… odwróć się, zawróć.
Nisargadatta Maharaj 

Powrót jest ruchem Tao, oddalenie się oznacza powrót.
Laozi/Lao Tzu

Jerzy Grotowski jako wspólnota wyobrażona